هوالمحبوب

121

ياد اون روزا که می‌افتم و اون استرسهاي از خواستگاري تا ازدواجمون، يه حس خاص پيدا مي‌كنم، حس قويي كه به من از همون روزها مي‌گفت كه خدا  در كنارمونه  و كمكمونه....

حالا هم این ایمانو دارم که خدا کمکمونه و لطف بی کرانشو از ما دریغ نمی که

درسته، وقتي به اين قضيه فكر مي‌كنم ، هميشه تو دلم آروم می‌شم. اين‌که هر سختی يه حکمتی داره. اين‌که چقدر ارتباط با خدا می‌تونه جذاب باشه. اين‌که وقتی باهاش رابطه خوب داشته باشي، از ته ته ته دل، يه آرامش و معرفتی تو دلت می‌آد که به خودش قسم لذتش با هيچ چيزی قابل عوض کردن نيست...

می‌دونين، وقتی خدا يه همچين لطفی در حق يه بنده می‌کنه و اونو با لذت مصاحبتش آشنا می‌کنه، يه درد دائم هم دنبال اون بنده است. اين‌که می‌بينه بخاطر روزمرگی‌ها و هوس‌ها و ... روز به روز از اون فضا فاصله می‌گيره و  يادش می‌ره بوي خوب خدارو. بعد می‌آد و با مزه‌های زودگذر و مصنوعی عوضش می‌کنه.بعد هم نمی‌فهمه چه بلايی داره سرش می‌آد. بعد هم اصلا يواش يواش اون درده هم يادش می‌ره و می‌شه بی‌درد...

برا هممون از خدا می‌خوام ماها رو به حال خودمون واگذار نکنه....

خدا... خداي خوبم دوستت دارم!

التماس دعا

ياعلي

 

 دوستاي خوبم كه توي اين مدت به من سر زده بودن و تبريك برام گذاشته بودن، منو بابت دير سر زدن به همه‌اتون مي‌بخشين، اين روزها مشغول افتتاح چند مركز جديد و ضرب الاجل به دستور رییس بزرگ آقای شهردار  هستيم و مسئولیت برنامه ريزي و کارشناسی اين پروژه جديد  و مهم  با من هست و که منو به شدت درگیر کرده.

هفته ديگه هم همسر جان توي كنفرانس بين المللي مكانيك اصفهان ارائه مقاله دارن و منم همراهشون هستم، بنابراين برنامه كاري فشرده‌ايي دارم.

پس قول بدين شرايط منو درك كنين و گله ازم نداشته باشين! 

 

****فرشته خوبم كه حالا همسر گلمي ، برات چون هميشه دعا مي‌كنم كه لياقتت بهترينه!

نوشته شده در چهارشنبه 20 اردیبهشت1385ساعت 9:19 قبل از ظهر توسط نفیسه| |