به اسم عباس که می رسم ، ناگاه " آب "  کلامم خشک می شود . واژه ها را فراموش می کنم . در هیچ کلمه ای یارای آن را نمی بینم که بار توصیف عباس را به دوش کشد . آخر چگونه می شود دریای به این بزرگی و فراخناکی را گفت که چیست و چون است ؟ چگونه می شود گفت که این " یار ولایت مدار " و " یاور حق گزار " کیست ؟ چگونه می شود گفت که ابوالقربة ـ پدر مشک ـ ، آب رسان تشنگان و لب سوختگان کربلا کیست ؟! نمی شود . به خدا نمی شود . ساعتی بیشتر است که همین چند سطر را نوشته ام . نمی توانم . عباس را نمی توانم توصیف کنم . شاید بتوانم آنچه در کربلا بر وی گذشت بازگو کنم . اما آن چنان که شایسته ی اوست باز نمی توانم .

چشمانم فدای چشمان عباس ، چشمانی که طاقت نداشت تا لبهای خشک حسین و فرزندان سوخته لبش را ببیند .

 دستانم فدای دستان عباس ، دست هایی که علم حسین را به دوش کشیده بود و مشک عاشقی را به فرات کشید و قلم شد : فَقَطَعَ یَدَهُ مِنَ الزَّند !

سرم فدای سر عباس ، آن هنگام که  ضربت چنان بر فرق سرش نشست که مغز مبارکش به روی شانه های خونینش نشست : فَسَقَطَ مُخَّ رَأسِهِ عَلی کَتُفِهِ ... !

تمام جانم فدای عباسی که : فَقَطَعُوهُ اَرباً اَرباً ، تکه تکه اش کردند !

چشمانم فدای عباسی که تیر به چشم نشسته را با زانوانش بیرون کشید !

فدای عباسی که آب علقمه ، سالهاست ، دل زمین را شکافته و از حفره های اطراف قبرش بیرون زده و قبر نازنینش را در آغوش گرفته تا خجل و شرمسار ، شاید عباس از او درگذرد !

فدای عباسی که وقتی به دنیا پای گذاشت ، علی او را عباس نام کرد و : ثُمَّ قَبَّلَ یَدَیهِ وَ استَکبَرَ وَ بَکَی ؛ آن گاه دستهای او را گرفت و بوسید و گریست !

فدای عباسی که بر سر آب تشنه ماند و نخواست تا سیراب شود و مولایش تشنه بماند . سخن علی را به گوش داشت که : وَلَدِی إِذَا کَانَ یَومَ عاشُورا وَ دَخَلَتِ المُسرِعَةٌ اِیَّاکَ اَن تَشرِبِ الماءِ وَ اَخوُکَ الحُسَینَ عَطشَان ؛ فرزندم ، مباد وقتی که عاشورا رسید و بر آب وارد شدی ، آب بیاشامی حال آن که برادرت تشنه است ! و چه خوب سخن علی را به گوش داشت . بر شریعه ی فرات فریاد زد : وَ الله لاذَفَتِ الماء وَ سَیِّدیِ الحُسینَ عَطشَان !

فدای عباسی که تا لحظه ی آخر ، مولای خود را برادر خطاب نکرد !

فدای عباسی که با شهادتش پشت حسین شکست ؛ اَلاَن اِنکَسَر ظَهرِی ...

فدای عباسی که از روی فرزندان حسین شرم کرد و راضی نشد تا جنازه اش حتی به خیمه گاه بازگردد !

.

.

.

به فدای لبان تشنه ات یا حسین !

اَلسَّلامُ عَلَی اَبِی الفَضلِ العِبّاسِ اِبنِ اَمِیرِالمُومِنیِنَ ، اَلمُوَاسِی اَخَاهُ نَفسَه ، اَلآخِرُ لِغَدِهِ مِن اَمسِهِ ، اَلفادِی لَهُ ، اَلوَاقِی السَّاعی اِلَیهِ بِمَائِهِ اَلمَقطُوعَةُ یَدَاهُ .

سلام بر ابوالفضل العباس فرزند امیر المونین ؛

بر آن که جانش را نثار برادر نمود ؛

آن که دنیایش را وسیله ی آخرتش قرار داد ؛

آن که فدای برادر شد ؛

آنکه نگهدارنده آب بود و تلاش کرد آب را به دست تشنه‌گان برساند...

آنکه دستهايش قطع شد

و

             آنکه نامش اشک به چشمان منتظر و اميدوارم می آورد....